|
İdari Yapısı
Sivas, Osmanlı Devleti’nin ilk
yıllarında Eyalet-i Rum’un merkezi
olmuştur. 1831 Osmanlı Nüfus Sayımı’nda,
Eyalet-i Sivas olarak geçmekte ve Sivas,
Amasya, Bozok, Çorum, Canik, Divriği,
Arapkir olmak üzere 7 sancaktan (liva)
oluşmaktadır. Sivas merkez sancağı ise
Paşa Sancağı (Liva-i Sivas) olarak
anılmaktadır. 1847 yönetim
düzenlemelerinde, Sivas Eyaleti; Merkez
sancak, Amasya ve Divriği’den oluşan üç
sancaktan oluşmuştur. 1854
düzenlemelerine göre ise; Sivas merkez,
Amasya, Karahisar-ı Şarki
(Şebinkarahisar) sancaklarından
oluşmaktaydı ve Sivas Sancağı’nın, Sivas
merkez, Aziziye (Pınarbaşı), Koçgiri
(Zara), Tokat, Divriği, Darende, Gürün
ve Tenos (Şarkışla) olmak üzere 8 kazası
bulunmaktaydı.
1892’de, Sivas Vilayeti’nin 4 sancağı
(Sivas, Amasya, Tokat ve Karahisar-ı
Şarki) bulunmakta ve Sivas sancağı ise;
Sivas, Aziziye, Koçgiri, Divriği,
Darende, Gürün, Tenos, Hafik, Yıldızeli
kazalarından oluşmaktaydı. 1900’de,
Sivas Sancağı’na Bünyan-ı Hamid ve
Kangal kazaları eklenmiştir. Ancak
1911’de, Bünyan-ı Hamid Kayseri’ye,
Darende Malatya’ya bağlanmıştır.
Sivas vilayeti idare hususunda, Sivas,
Amasya, Tokat, Karahisar-ı Şarki
sancaklarına ayrılmıştır. Makro vilayeti
Sivas şehri olup, havi olduğu
sancakların merkez idareleri aynı adlı
olan kasabalardır. Adı geçen sancakları
teşkil eden kazalar aşağıdaki cedvelde
gösterilmiştir.
1913 yılındaki idari yapılanma,
Cumhuriyetin kuruluşuna kadar aynı
kaldı. 1922 yılında yapılan yeniden
idari örgütlenme ile birlikte Sivas
vilayeti içinde bulunan sancaklar il
konumuna getirildi. Sivas Sancağı
içindeki kazalar, ilçeye dönüştürüldü.
Aziziye (Pınarbaşı) Kayseri iline bağlı
ilçe oldu.
1934 yılında, Şebinkarahisar (Karahisar-ı
Şarki) ili, ilçe konumuna getirilince,
bu ile bağlı Suşehri ve Koyulhisar,
Sivas iline bağlandı.
|
